Üniformanın Gölgesinde Kalan Bir Hayal

Benim hayalim polis olmaktı. Çünkü benim için üniforma yalnızca bir kıyafet değil; onurun, disiplinin, fedakârlığın ve vatana hizmet etmenin simgesiydi. Kendimi yıllarca o üniformanın içinde hayal ettim, geleceğimi onun üzerine inşa ettim. Fakat insan bazen en büyük yenilgiyi başkasından değil, kendi elleriyle yaptığı tek bir hatadan alır.

Vücudumdaki bir yanık izi... Dışarıdan bakıldığında belki de sıradan bir izden ibaret. Ama benim için, yıllarca emek verdiğim hayalin üzerini çeken sessiz bir imzaydı. O iz yalnızca bedenimde kalmadı; geleceğimin tam ortasına da işlendi. Başkalarının gözünde küçük görünen bir ayrıntı, benim hayatımın yönünü değiştirdi.

İşte o gün anladım ki insanın en ağır pişmanlığı, geri döndürülemeyen hatalarıdır. Çünkü bazı yanlışlar ne bir özürle düzelir ne de zamanla silinir. Sadece sessizleşir; fakat insanın içinde yaşamaya devam eder.

Biri Adalete Tanıklık Eder, Diğeri Zamana

Hayat beni fotoğrafçılığa yönlendirdi. İlk zamanlar objektife her baktığımda, aslında görmek istediğim şeyin bir polis rozeti olduğunu hissediyordum. Zamanla fark ettim ki her mesleğin kendine özgü bir sorumluluğu vardır. Bir polis, olay yerinde gerçeğin izini sürer; bir fotoğrafçı ise hayatın içindeki gerçeği yakalar. Biri adalete tanıklık eder, diğeri zamana.

Bugün insanlar objektifimin önünde gülümsüyor. Ben ise her deklanşöre bastığımda, gerçekleşmeyen bir hayalin sessiz yankısını duyuyorum. Çünkü bazı hayaller asla ölmez; yalnızca insanın içinde yaşamaya devam eder.

Bu satırları kendimi acındırmak için değil, düşündürmek için yazıyorum. Çünkü bazen insanın kaderini düşmanları değil, kendi verdiği yanlış kararlar belirler. Bir anlık hata, insanın yıllarca emek verdiği bir geleceği elinden alabilir. Bu yüzden hiçbir karar göründüğü kadar küçük değildir. Bazı kararlar, bir ömrün ağırlığını taşır.

Bugün geriye dönüp baktığımda yalnızca kaybettiğim mesleğe değil, o meslek uğruna kurduğum hayallere de üzülüyorum. Ancak hayat bana önemli bir gerçeği öğretti: İnsan her istediğine ulaşamayabilir; fakat düştüğü yerden nasıl ayağa kalkacağını kendisi belirler.

Belki hiçbir zaman polis üniformasını giyemeyeceğim. Belki ismimin önünde o unvan yer almayacak. Ama hangi mesleği yaparsam yapayım, o hayalin bana kazandırdığı disiplini, sabrı ve mücadele ruhunu ömrüm boyunca taşıyacağım.

Çünkü bazı insanlar hayallerine ulaşarak büyür. Bazıları ise ulaşamadıkları hayallerin bıraktığı boşlukta olgunlaşır.

Ve ben, o boşlukta büyümeyi öğrendim.

Yazan: Songül CAN